Produkcja gąsienicowych bojowych wozów piechoty w Razor Arms od powstania firmy do dzisiaj.
W chwili gdy na rynku uzbrojenia w Republice Bialeńskiej pojawiła się firma Razor Arms sytuacja z zakresie bojowych wozów piechoty w SZ RB nie wyglądała najlepiej. W eksploatacji znajdowały się pojazdy niezbyt nowoczesne i o słabej ochronie pancernej – a na dodatek gdzieniegdzie służyły jeszcze pojazdy z całkowicie przestarzałym i nie spełniającym wymogów pola walki uzbrojeniu. Armia bowiem użytkowała w dużej liczbie pojazdy oznaczone CVT-2-IFV z automatycznymi armatami 30mm oraz pewną ilość jeszcze starszych CVT-1-IFV, z niskociśnieniową armatą 73mm – był to „spadek” po poprzedniej państwowości.
Co prawda była niewielka ilość zakupionych za granicą nowoczesnych CVT-3-IFV, ale pojazdy te budziły sporo wątpliwości. Były co prawda bardzo silnie uzbrojone bo posiadały zarówno niskociśnieniową armatę 100mm z możliwością wystrzeliwania z niej przeciwpancernych pocisków kierowanych, z którą to armatą było sprzężone automatyczne działko 30mm, a na dodatek oprócz typowego sprzężonego z działem karabinu maszynowego, w przedniej części kadłuba zamontowano jeszcze dwa – obsługiwane przez żołnierzy desantu. Jednak przy masie 19 ton pojazd nie posiadał zbyt dobrej ochrony pancernej.
Tak małą masę silnie uzbrojonego pojazdy osiągnięto poprzez zastosowanie pancerza aluminiowego, który jednak nie dorównywał pancerzom stalowym czy kombinowanym. Sama konstrukcja pojazdu wywodziła się z projektu bojowego wozu desantowego, gdzie niewielka masa była bardzo pożądana. Jednak w typowych działaniach jednostek zmechanizowanych pojazd z tak słabym pancerzem nie mógł się w pełni sprawdzić i stąd podjęto decyzję opracowania nowego BWP od podstaw, choć próbowano jeszcze modernizować CVT-2-IFV poprzez dodatkowe opancerzenie – jednak wzrost masy powodował znaczne pogorszenie się mobilności (zaprojektowanego przecież jako bardzo lekki) pojazdu.
Potrzeba posiadania bojowego wozu piechoty była bardzo paląca, a opracowanie bardzo zaawansowanego pojazdu wymagało czasu – postanowiono więc równolegle prowadzić dwa odrębne projekty. Jeden miał doprowadzić do jak najszybszego stworzenia wozu spełniającego normy współczesnego pola walki by zastąpić przestarzałe CVT-2-IFV i występujące jeszcze starsze CVT-1-IFV, a drugi miał być prowadzony w celu uzyskania pojazdu możliwie nowoczesnego i uniwersalnego również jako „platforma” dla różnorakiego uzbrojenia i pojazdów specjalnych.
W krótkim czasie powstał bojowy wóz piechoty o konstrukcji klasycznej, z jednorodnym pancerzem stalowym – ale odpornym w przedniej części na ostrzał z typowych dla BWP działek 25-35mm. Okupione to zostało brakiem możliwości pływania, ale uznano że dla pojazdu mającego współpracować z czołgami nie będzie to niezbędne. Problemem stało się uzbrojenie – układ taki jak w CVT-3-IFV z dwoma różnymi armatami uznano za zbyt skomplikowany i nieekonomiczny. Do uzbrojenia pojazdu wybrano więc armatę 60mm, która ma dobre własności przy zwalczaniu celów pancernych, a jednocześnie jej kaliber pozwala na używanie stosunkowo skutecznych pocisków odłamkowo-burzących. Nowo powstały BWP przyjęty do uzbrojenia pod oznaczeniem CVT-4-IFV może przewozić oprócz 3-osobowej załogi 8 żołnierzy desantu, którzy opuszczają pojazd przez tylne drzwi.
CVT-4-IFV został natychmiast wprowadzony do dywizji zmechanizowanych ciężkich eliminując starsze pojazdy tej klasy. Ze względu na tymczasowość rozwiązania nie planowano na jego podwoziu tworzyć pojazdów specjalnych. Jako np. opancerzone pojazdy sanitarne wykorzystywano przebudowane wozy z serii CVT-2 lub produkowane cały czas transportery opancerzone serii AVT-2 czyli AVT-2-AM.
Tworzenie docelowego bojowego wozu piechoty, a w zasadzie wielozadaniowej platformy bojowej stało się głównym programem wydziału RA zajmującego się tym zagadnieniem. W wyniku dłuższych prac powstał pojazd o masie około 30 ton, posiadający nowoczesny pancerz i możliwość instalacji wież z różnym uzbrojeniem. Na bazie tego samego kadłuba powstać ma cała rodzina pojazdów od bojowego wozu piechoty począwszy, poprzez bojowy wóz rozpoznawczy, wyspecjalizowane transportery opancerzone, aż do silnie uzbrojonego wozu wsparcia ogniowego z działem 120mm. Co ciekawe wóz wsparcia ogniowego zachował (zmniejszony) przedział desantu i może przewozić poza załogą, jeszcze czterech żołnierzy.
Jako główne uzbrojenie wozu w wersji BWP wybrano armatę automatyczną 30mm w wieży wyposażonej w nowoczesny system kierowania ogniem, taką samą wieżę posiada bojowy wóz rozpoznawczy, który w odróżnieniu od BWP może zabierać nie 8, a tylko 4 żołnierzy do przedziału desantowego. Jest to związane ze wzbogaconym wyposażeniem pojazdu przeznaczonego do rozpoznania pola walki i zabieranym większym zapasem amunicji. Natomiast uzbrojeniem wozu wsparcia ogniowego została armata 120mm pozwalająca na zwalczanie z zasadzie wszystkich (nawet tych silnie opancerzonych) bojowych wozów piechoty, jak również umożliwiająca podjęcie walki ze starszymi generacjami czołgów.
Pojazdy serii CVT-5 (bo pod takim oznaczeniem przyjęto je do uzbrojenia – uzupełniając skrót kalibrem głównego uzbrojenia) są wykorzystywane jako bojowe wozy piechoty, bojowe pojazdy rozpoznawcze i wozy wparcia ogniowego. Stanowią podstawowy typ gąsienicowego wozu bojowego.
CVT-5-30
Wóz wsparcia ogniowego CVT-5-120
Firma Razor Arms dokonała modernizacji produkowanego bojowego wozu piechoty (oraz wozu wsparcia ogniowego) serii CVT-5 do standardu CVT-5A wprowadzając do produkcji dwie zmodernizowane odmiany dotychczas produkowanych pojazdów oraz jedną nową:
1. Bojowy wóz piechoty CVT-5A-30 z działkiem 30mm i sprzężonym km-em:
– modernizacja pancerza
– modernizacja SKO
2. Wóz wsparcia ogniowego (ciężko uzbrojony BWP) CVT-5A-105 z działem 105 mm i sprzężonym km-em:
– nowy pojazd z pancerzem i SKO w standardzie CVT-5A
3. Wóz wsparcia ogniowego (niszczyciel czołgów) CVT-5A-120 z działkiem 120mm i przeciwlotniczym:
– modernizacja pancerza
– modernizacja SKO
