![\"Bialenia1500pne.png\"\/](\"https:\/\/lh4.googleusercontent.com\/HyScDZiJRfi4f5JbSC35NKJi2mz5XtmDzcsxVKHkDVnuFUDKcJ7ONYCFhIRatlDcwEYHoyyzzTtus9fCGJqEnnt-jFR6_e8FT43d2VNa710stAA6h4gDt44C7mCiRo7q\")
<\/figure>\n\n\n\nW 1487 r. p.n.e. lumijska wyprawa badawcza osi\u0105gn\u0119\u0142a brzegi Azymutii. Przebadano cz\u0119\u015b\u0107 zachodniego brzegu wyspy i nie stwierdzono obecno\u015bci tubylczych lud\u00f3w. Metropolia podj\u0119\u0142a decyzj\u0119 o stworzeniu tam kolonii. W 1479 r. p.n.e. powsta\u0142a tam osada Nowa Lumia, jednak po roku zosta\u0142a zmieciona z powierzchni ziemi. Jak si\u0119 okaza\u0142o, Azymutia jednak by\u0142a zamieszkana. Nieliczni ocaleni donie\u015bli, i\u017c zag\u0142ady nowej kolonii dokonali \u201cwojownicy S\u0142o\u0144ca, cali l\u015bni\u0105cy\u201d. W\u0142adze Lumii uzna\u0142y to za rzucone wyzwanie. Spodziewano si\u0119 przej\u0105\u0107 nowy \u201csekretny dar od bog\u00f3w\u201d, za jaki uznano technologi\u0119, kt\u00f3ra pozwoli\u0142a dokona\u0107 nowemu wrogowi takiego ataku. Zebrano spor\u0105 armi\u0119 ochotnik\u00f3w i w 1456 r. p.n.e. wys\u0142ano wypraw\u0119 \u201ckarn\u0105\u201d, kt\u00f3ra jednak ponios\u0142a kl\u0119sk\u0119 w bitwie. Uda\u0142o si\u0119 jednak uzyska\u0107 sta\u0142y przycz\u00f3\u0142ek i odbudowa\u0107 Now\u0105 Lumi\u0119. Po kilku kolejnych (przegranych) bitwach, Lumijczycy postanowili zmieni\u0107 taktyk\u0119. W 1449 r. p.n.e. odby\u0142a si\u0119 tzw. \u201cszczwana bitwa\u201d, w kt\u00f3rej \u017co\u0142nierze z Lumii nawet nie pr\u00f3bowali pobi\u0107 przeciwnik\u00f3w, natomiast skupili si\u0119 na zaci\u0105gni\u0119ciu kilku z nich w pu\u0142apk\u0119, by pojma\u0107 ich i wymusi\u0107 od nich informacje. Plan ten si\u0119 cz\u0119\u015bciowo uda\u0142. Je\u0144cy zdecydowanie odm\u00f3wili jakichkolwiek zezna\u0144, ale Lumijczycy ujrzeli wreszcie \u00f3w \u201cdar\u201d – zbroje z tajemniczego, mi\u0119kkiego i lekkiego materia\u0142u, kt\u00f3rego jednak ich \u017celazna bro\u0144 nie mog\u0142a przebi\u0107. By\u0142 to rodzaj bambusowego papieru. Honorowe zachowanie jednego z je\u0144c\u00f3w (oficera) – samob\u00f3jstwo przez samospalenie w swojej zbroi, podsun\u0119\u0142o Lumijczykom pomys\u0142. W kolejnym starciu u\u017cyli p\u0142on\u0105cych strza\u0142, tym razem bezwzgl\u0119dnie gromi\u0105c swoich wrog\u00f3w. Ci jednak nie odpuszczali osadnikom ani na chwil\u0119. Po oko\u0142o 50 latach ostatecznie zarzucono projekt kolonizacji tych ziem, jako i\u017c nie odnaleziono tam \u017cadnych cennych zasob\u00f3w. Nie powiod\u0142a si\u0119 te\u017c pr\u00f3ba skopiowania technologii lekkich zbroi.<\/p>\n\n\n\n
W roku 1214 p. n. e. wyruszy\u0142a wielka wyprawa wojenna Bastar\u00f3w przeciw Numbres. Jej casus belli by\u0142o wykl\u0119cie z kr\u0119gu wyznawc\u00f3w Idona (w owym czasie do\u015b\u0107 powszechnie uznawany na Bialenii synonim os\u00f3b godnych miana istoty ludzkiej, bo jak wiemy, Jaho\u0142dzi za nich nie byli uwa\u017cani) kr\u00f3la Ezychiela VI, oficjalnie z powodu oddawana czci Be\u0142dowi – wielkiemu prorokowi Jaho\u0142d\u00f3w. Zapewne chodzi\u0142o o k\u0142\u00f3tnie przy winie wielkiego kap\u0142ana idonist\u00f3w, Jemhopa, i kr\u00f3la Bastar\u00f3w. Dzi\u0119ki wcze\u015bniejszym maria\u017com, uda\u0142o si\u0119 przekona\u0107 Idgrali do wsp\u00f3lnego ataku na teokracj\u0119 Numbres. Wielki kap\u0142an odpowiedzia\u0142 sojuszem z Raeti\u0105 i Lahazydi\u0105 oraz zawsze ch\u0119tnymi na rabunek Rakusami. Bogate pa\u0144stwo na p\u00f3\u0142nocy wynaj\u0119\u0142o te\u017c najemnik\u00f3w z Anatolii. Po serii kilkunastu potyczek na pustyni, zosta\u0142o zachowane status quo (Bastarowie odnie\u015bli jednak pewien sukces, pal\u0105c \u015ar\u00f3dec w 1207 p.n.e). Jednak\u017ce, po uprzednim poborze i pojawieniu si\u0119 nowego stratega z Bastarii – Sormana, kt\u00f3ry zastosowa\u0142 nowy szyk tarczownik\u00f3w w decyduj\u0105cej bitwie na przedpolach Numbres, pyrrusow\u0105 wygran\u0105 zmusili sojusznik\u00f3w Jemhopa do odwrotu, a sami zaj\u0119li Numbres, po odkupieniu go z r\u0105k najemnik\u00f3w obsadzaj\u0105cych tamtejsze obwarowania za \u0142upy bitewne. Nie mogli jednak wykorzysta\u0107 w \u017caden spos\u00f3b tego zwyci\u0119stwa, gdy\u017c wynaj\u0119ta przez wielkiego kap\u0142ana flota (pono\u0107 warta ofiar zebranych od wyznawc\u00f3w przez 10 lat) spali\u0142a ich stolic\u0119 – Men\u0119 (ob. Takowo). T\u0105 sytuacj\u0119 wykorzystali Idgrale, zajmuj\u0105c zar\u00f3wno Bastari\u0119, jak i Numbres, pozostawiaj\u0105c jednak lokalnym mieszka\u0144com pewne swobody, nauczeni do\u015bwiadczeniem z ludami z g\u00f3r. Pozostawili te\u017c przy \u017cyciu rodzin\u0119 kr\u00f3lewsk\u0105 Bastarii, jednak trzymali j\u0105 w swojej stolicy.<\/p>\n\n\n\n
Najszybciej rozwijaj\u0105cym si\u0119 miastem na Bialenii by\u0142 w\u00f3wczas Nilfgaard, kwitn\u0105cy handlowy o\u015brodek przygraniczny Lahazydii, mimo ci\u0105g\u0142ych star\u0107 zbrojnych w okolicy i ustawicznego \u0142upienia przez Rakus\u00f3w. Oko\u0142o 1109 roku p. n. e. zosta\u0142 on og\u0142oszony stolic\u0105. Dynastia kr\u00f3lewska Lahazyd\u00f3w wybudowa\u0142a tam a\u017c pi\u0119\u0107 linii <\/p>\n\n\n\n
umocnie\u0144 i mur\u00f3w. Nie zniech\u0119ci\u0142o to jednak koczownik\u00f3w. By zdoby\u0107 przechowywane w mie\u015bcie bogactwa, nauczyli si\u0119 (po kilku dekadach masakr, jakie przeszli) wykonywa\u0107 podkopy pod murami. Gdy ukradli insygnia koronacyjne, kr\u00f3l Lahazydii og\u0142osi\u0142, \u017ce w imi\u0119 Idona wybije ten nar\u00f3d co do jednego. Zawar\u0142 on kr\u00f3tkotrwa\u0142y sojusz z boczn\u0105 ga\u0142\u0119zi\u0105 swego rodu, rz\u0105dz\u0105c\u0105 w Klume, kt\u00f3rej obecno\u015b\u0107 nomad\u00f3w r\u00f3wnie\u017c niezwykle przeszkadza\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Wojna ta okaza\u0142a si\u0119 niezwykle trudna do wygrania. Wprawdzie w starciach zwykle zwyci\u0119\u017cali wojownicy ze wschodu, ale trudno by\u0142o jako\u015b wykorzysta\u0107 te zwyci\u0119stwa, gdy\u017c pa\u0144stwo Rakus\u00f3w nie by\u0142o tak zcentralizowane jak reszta biale\u0144skich kraj\u00f3w. Po pobiciu armii jakiego\u015b \u201csatrapy\u201d ten po prostu pakowa\u0142 sw\u00f3j dw\u00f3r oraz poddanych i uchodzi\u0142 na bezpieczny teren. Na miejscu zostawa\u0142a garstka ludno\u015bci rolniczej, kt\u00f3ra zosta\u0142a uprzednio dok\u0142adnie obrabowana ze swoich zapas\u00f3w przez koczownik\u00f3w, wi\u0119c nie by\u0142a na nic przydatna zwyci\u0119zcom. Jednak\u017ce, po blisko pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu latach budowy fort\u00f3w, zaludniania obcych ziem w\u0142asnymi osadnikami utrzymuj\u0105cymi przy \u017cyciu twierdze i wypierania Rakus\u00f3w z ich ojczyzny, w roku 1038 p. n. e. spalono ruchom\u0105 stolic\u0119 tamtejszego kr\u00f3la i zabito jego samego. Pozostali przy \u017cyciu Rakusi uszli do Igdrali i wkr\u00f3tce s\u0142uch o nich zagin\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
W 1012 roku p. n. e. do Sambanafryki wyprawi\u0142a si\u0119 grupa odkrywc\u00f3w, kt\u00f3rzy chcieli sprawdzi\u0107 czy ta ziemia nadaj\u0119 si\u0119 do kolonizacji przez Rachi\u0119, nowopowsta\u0142y kraj na Gothice. Po wst\u0119pnych ogl\u0119dzinach lokalnej d\u017cungli uznali, i\u017c klimat jest z\u0142y dla ludzi i powr\u00f3cili do Rachii. Na nieszcz\u0119\u015bcie dla ca\u0142ego antycznego \u015bwiata, przywie\u017ali za sob\u0105 szczury, z zapewne d\u017cum\u0105. Nieznana zaraza zbiera\u0142a wielkie \u017cniwo. Dodatkowo, przez chciwo\u015b\u0107 jednego z gothijskich urz\u0119dnik\u00f3w, r\u00f3wnocze\u015bnie rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 (w dzielnicach biedoty) zaraza tyfusu. Co jeszcze gorsze, rachijscy marynarze poroznosili te choroby na bardzo szerokim obszarze, by\u0142a to Bastaria, Lumia i Raetia. Zaraza panowa\u0142a przede wszystkim w miastach na wybrze\u017cach, co jednak dla \u015bwie\u017co powsta\u0142ego pa\u0144stwa by\u0142o tragedi\u0105, gdy\u017c mieszka\u0142o tam 90% jego ludno\u015bci, w tym niemal wszyscy potomkowie lumijskich kolonist\u00f3w. Ich macierz r\u00f3wnie\u017c by\u0142a mocno dotkni\u0119ta, ale przetrwa\u0142a ta pr\u00f3b\u0119 dzi\u0119ki osadnikom, kt\u00f3rzy zamieszkali na ziemiach Ajsen\u00f3w. Spowodowa\u0142o to jednak cofni\u0119cie si\u0119 pod wzgl\u0119dem rozwojowym Lumii. Niekt\u00f3re unikatowe wynalazki przepad\u0142y na zawsze. Rol\u0119 wiod\u0105cego o\u015brodka na Anatolii przej\u0119\u0142o Carnuntum, dzi\u0119ki temu, \u017ce ziemia ta by\u0142a w nienajlepszych stosunkach z Lumijczykami (kt\u00f3rzy z tego powodu unikali handlu z ni\u0105). D\u017cuma i tyfus niezbyt natomiast zaszkodzi\u0142a mieszkaj\u0105cym w \u015brodku l\u0105du Igdralom i Lahazydom. Po wyga\u015bni\u0119ciu choroby oko\u0142o 980 roku p. n. e. Carnuntum wysy\u0142a\u0142o cz\u0119\u015b\u0107 populacji do wymar\u0142ych siedzib na Gothice. Zastali tam ruiny miast, rz\u0105dzone przez \u201ckr\u00f3lik\u00f3w\u201d z tubylczych lud\u00f3w gothijskich, kt\u00f3rych szybko podbili. Nie uda\u0142o si\u0119 im jednak podbi\u0107 Lumii z powodu braku si\u0142, kt\u00f3re musieli garnizonowa\u0107 na Gothice. Tubylcy przej\u0119li bowiem dum\u0119 od Lumijczyk\u00f3w – i \u201cobcy\u201d nie mogli ju\u017c sobie rz\u0105dzi\u0107 ot tak.<\/p>\n\n\n\n
Filozofowie i wynalazcy zacz\u0119li gromadzi\u0107 si\u0119 wok\u00f3\u0142 Carnuntum i Nilfgaardu oraz tamtejszych bogatych mecenas\u00f3w. Dzi\u0119ki temu, i\u017c po epidemii d\u017cumy rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 d\u0142u\u017cszy okres stabilno\u015bci na zachodzie Anatolii i wschodzie Bialenii, tworzono najr\u00f3\u017cniejsze wynalazki. W obu miastach za\u0142o\u017cono z inicjatywy w\u0142adc\u00f3w sieci kanalizacyjne i wodoci\u0105gi, a w Carnuntum nawet ogrzewanie pod\u0142ogi na okres zimy. Spowodowa\u0142o to znacz\u0105c\u0105 przebudow\u0119 dom\u00f3w w centrum miasta. Bior\u0105c pod uwag\u0119 to, \u017ce coraz bardziej brakowa\u0142o miejsca, budowano dwu-trzy pi\u0119trowe kamienice, co powodowa\u0142o regularne po\u017cary. Jednak\u017ce, wymy\u015blenie systemu grzewczego, kt\u00f3rego pragn\u0119li r\u00f3wnie\u017c mieszkaj\u0105cy na wy\u017cszych pi\u0119trach, wymog\u0142o budowanie wy\u017cszych budynk\u00f3w, wed\u0142ug schematu – piwnica – ogrzewanie, parter – mieszkalny, pierwsze pi\u0119tro – ogrzewanie, drugie pi\u0119tro – mieszkalne etc.<\/p>\n\n\n\n
W Carnutum za\u0142o\u017cono w 784 r. p. n. e. Bibliotek\u0119, podobnie uczynili Lahazydzi w Nilfgaardzie 10 lat p\u00f3\u017aniej. Przechowywane (i z czasem przepisywane) by\u0142y tam dzie\u0142a zapisane tzw. j\u0119zykiem biale\u0144skim uniwersalnym. By\u0142 to ciekawy tw\u00f3r – znaki oznacza\u0142y te same poj\u0119cia, ale by\u0142y one odczytywane r\u00f3\u017cnie, w zale\u017cno\u015bci od lokalnego dialektu. Oko\u0142o roku 680 p. n. e. na dworze Ernesta VII, w\u0142adcy Carnuntum, pojawi\u0142 si\u0119 niejaki Arba z Meny, kt\u00f3ry zadziwi\u0142 wszystkich umiej\u0119tno\u015bci\u0105 zbudowania pompy i maszyny nap\u0119dzanej par\u0105. Jego pierwszy wynalazek zosta\u0142 wykorzystany w nowopowsta\u0142ej stra\u017cy po\u017carnej, kt\u00f3ra, pomimo przebudowy wi\u0119kszo\u015bci miasta, a\u017ceby jego budynki by\u0142y wybudowane z kamienia, nadal mia\u0142a du\u017ce problemy z po\u017carami (mi\u0119dzy innymi dlatego, \u017ce przebudowa ta nie do ko\u0144ca si\u0119 uda\u0142a – prywatnych w\u0142a\u015bcicieli nie by\u0142o sta\u0107 na dzia\u0142ania na tak\u0105 skal\u0119, a miasto niech\u0119tnie si\u0119 dok\u0142ada\u0142o). Uda\u0142o si\u0119 natomiast znacz\u0105co zmniejszy\u0107 liczb\u0119 ofiar. Za spraw\u0105 tego pojawi\u0142y si\u0119 \u201ctowarzystwa ubezpieczeniowe\u201d dla ocalonych z tego typu katastrof. <\/p>\n\n\n\n
Drugi wynalazek z kolei nie zosta\u0142 zapomniany i szybko zosta\u0142a wybudowana, mniej mobilna, pompa parowa, kt\u00f3ra opr\u00f3cz zastosowaniu w systemie wodoci\u0105g\u00f3w, znalaz\u0142a swoje miejsce w kopalni. Arba spisa\u0142 swoje odkrycie i wys\u0142a\u0142 kopie swojego dzie\u0142a do ka\u017cdego miasta posiadaj\u0105cego bibliotek\u0119. By\u0142o to niespotykane, gdy\u017c zazwyczaj uczony biale\u0144ski musia\u0142 by\u0107 niezwykle pos\u0142uszny mecenasowi, wi\u0119c za swe niepos\u0142usze\u0144stwo zosta\u0142 o\u015blepiony, a p\u00f3\u017aniej, gdy \u015bwiat nauki o nim zapomnia\u0142, stracony publicznie, w wynalazku swojego ucznia, spi\u017cowym byku. <\/p>\n\n\n\n
W 624 r. p. n. e. powsta\u0142o sta\u0142e planetarium w Lipionie (ob. Port Arthurberg). By\u0142 to pierwszy projekt \u201cog\u00f3lnobiale\u0144ski\u201d, gdy\u017c wybudowany zosta\u0142 za pieni\u0105dze wy\u0142o\u017cone przez wszystkie biale\u0144skie kr\u00f3lestwa, po skutecznej \u201ckampanii\u201d prowadzonej przez ucznia Arby – Jonasza. W tym czasie mia\u0142y te\u017c miejsce kontakty handlowe i naukowe z Surme\u0144czykami i Scholandczykami, kt\u00f3rzy udost\u0119pnili Biale\u0144czykom swe mapy nieba. Biale\u0144scy medycy wy\u015bmiali w\u00f3wczas tych surme\u0144skich, zlecaj\u0105c poetom napisanie karykaturalnych wierszy, wypunktowuj\u0105cych przewag\u0119 systemu badania ca\u0142ego cia\u0142a nad badaniem tylko chorej cz\u0119\u015bci. <\/p>\n\n\n\n
Jaho\u0142dzi w tym czasie rozprzestrzeniali si\u0119 po Nordacie, przejmuj\u0105c wielkie terytoria Rohanu. Cz\u0119\u015b\u0107 z nich pozosta\u0142a na terenie ob. Kugarii zatraci\u0142a wtedy swoj\u0105 pierwotn\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107, daj\u0105c pocz\u0105tek Tatarom. W 560 r. p. n. e. mia\u0142a miejsce pierwsza fala powrotu Jaho\u0142d\u00f3w na Bialeni\u0119. Statki wyl\u0105dowa\u0142y wtedy w Menie, kt\u00f3r\u0105 naje\u017ad\u017acy spalili i spustoszyli, a nast\u0119pnie wymordowali wszystkich mieszka\u0144c\u00f3w. Miasto wielkiego geniusza nie podnios\u0142o si\u0119 ju\u017c z upadku. P\u00f3\u017aniej istnia\u0142a tam ju\u017c tylko osada rybacka. Jednak\u017ce szybki kontratak Idgrali i Lahazyd\u00f3w uchroni\u0142 wybrze\u017ce przed zapa\u015bci\u0105. Naje\u017ad\u017acy mieli bowiem du\u017ce zap\u00f3\u017anienie pod wzgl\u0119dem technicznym. Nie znali maszyn obl\u0119\u017cniczych, nie m\u00f3wi\u0105c nic o przedmiotach \u017celaznych. Je\u0144c\u00f3w, kobiety i dzieci osiedlono w Jaho\u0142dajewszczy\u017anie (w rozproszeniu), a ich mniejsze grupki na ca\u0142ej Bialenii. Nast\u0119pny atak Jaho\u0142d\u00f3w nast\u0105pi\u0142 dopiero w okresie przej\u015bciowym mi\u0119dzy staro\u017cytno\u015bci\u0105, a \u015bredniowieczem, oko\u0142o 560 roku. <\/p>\n\n\n\n
Oko\u0142o 500 r. p. n. e. wyprawa odkrywcza z Lumii (ale w s\u0142u\u017cbie Klume) dotar\u0142a do Hallady i Stoyali. Tereny te nazwali \u201cMarslandi\u0105\u201d. Nie przeprowadzono tam jednak cho\u0107by pr\u00f3b kolonizacji. Ograniczono si\u0119 jedynie do odwiedzin w kilku przybrze\u017cnych wioskach, gdzie Biale\u0144czycy zostali przez tubylc\u00f3w przyj\u0119ci bardzo przyja\u017anie. W kronikach odnotowano informacj\u0119 o dziwnej i niezrozumia\u0142ej miejscowej mowie.<\/p>\n\n\n\n
W roku 184 p. n. e. ziemie biale\u0144skie, nadal podzielone, najechali Rotryjczycy wraz z Surme\u0144czykami. W jednej z najwi\u0119kszych bitew morskich staro\u017cytno\u015bci, kt\u00f3ra mia\u0142a miejsce nieopodal Cie\u015bniny Biale\u0144skiej, gdzie brawurowo broni\u0142 si\u0119 Ernest XII, kr\u00f3l Carnuntum, wraz ze swoj\u0105 flot\u0105 340 okr\u0119t\u00f3w z Lahazydii i ojczyzny, gdy\u017c flota Gothiki i Wurstlandii nie zd\u0105\u017cy\u0142a przyby\u0107, a statki z Klume i Lumii by\u0142y ju\u017c pobite. Po stronie rotryjsko-surme\u0144skiej znalaz\u0142o si\u0119 blisko 400 okr\u0119t\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie z polis. Pomimo wykorzystania atut\u00f3w cie\u015bniny, to wrogi admira\u0142 – Leoniusz, dzi\u0119ki sprawnemu manewrowaniu i \u015bwietnym morale, oraz wykorzystaniu tak zwanego \u201csurme\u0144skiego ognia\u201d, pobi\u0142 nasze si\u0142y. Po stronie biale\u0144skiej ocala\u0142o jedynie 40 okr\u0119t\u00f3w. Rotryjczycy podzielili swoj\u0105 armi\u0119 na dwie cz\u0119\u015bci. Jedna wyl\u0105dowa\u0142a w okolicy dzisiejszego Apfelbaumstadt, a druga – pod Carnuntum. Z powodu braku zapas\u00f3w, gdy ledwie Rotryjczycy przyst\u0105pili do obl\u0119\u017cenia, poddano si\u0119. Na Bialenii z kolei, pad\u0142o kolejno Klume i Nilfgaard, odpowiednio w 183 i 180 r. p. n. e. Idgrale widz\u0105c ca\u0142kowit\u0105 pora\u017ck\u0119 si\u0142 biale\u0144skich, z\u0142o\u017cyli ho\u0142d lenny. Gothika i Wurstlandia nie odpowiedzia\u0142y na wezwanie Lumii do walki i przyj\u0119\u0142y ofert\u0119 bia\u0142ego pokoju od Imperium Rotriarum. Lumia nie podda\u0142a si\u0119 i dopiero w 176 r. p. n. e. pad\u0142 ostatni punkt oporu na Valhalli. Jako, \u017ce nie ugi\u0119\u0142a si\u0119 \u017c\u0105daniom naje\u017ad\u017ac\u00f3w, Rotryjczycy spalili j\u0105 doszcz\u0119tnie, morduj\u0105c ca\u0142\u0105 ludno\u015b\u0107. <\/p>\n\n\n\n
Naje\u017ad\u017acy szybko poznali si\u0119 na pomys\u0142owo\u015bci Biale\u0144czyk\u00f3w i postanowili przenie\u015b\u0107 orygina\u0142y (tak si\u0119 im przynajmniej zdawa\u0142o, aczkolwiek r\u0119kopisy dzie\u0142 biale\u0144skich w przeddzie\u0144 obl\u0119\u017cenia Carnuntum zosta\u0142y przeniesione do Urna) do Rotrii, a\u017ceby wykorzysta\u0107 je, z marnym skutkiem. Nie uda\u0142o im si\u0119 odtworzy\u0107 pompy parowej r\u0119koma ich rzemie\u015blnik\u00f3w, podobnie jak systemu ogrzewania budynk\u00f3w. Dopiero po sprowadzeniu biale\u0144skich mistrz\u00f3w (i hojnej zap\u0142acie) pr\u00f3ba przeszczepienia rozwi\u0105za\u0144 si\u0119 powiod\u0142a. Og\u00f3\u0142em rz\u0105dy rotryjskie nie by\u0142y surowe, wprowadzono jednak\u017ce prawodawstwo obowi\u0105zuj\u0105ce w ca\u0142ym cesarstwie, alfabet \u0142aci\u0144ski, kt\u00f3ry p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 dostosowany do j\u0119zyka biale\u0144skiego i cz\u0119\u015b\u0107 rozwi\u0105za\u0144 rotryjskich z zakresu systemu publicznego (m. in. przymusowa zmiana \u201cprogramu nauczania\u201d prawa i medycyny). Rozsierdzi\u0142o to zw\u0142aszcza arystokrat\u00f3w-naukowc\u00f3w, przyzwyczajonych do swojej wszechw\u0142adzy w kwestiach wiedzy oraz biale\u0144skiego j\u0119zyka uniwersalnego. Podzielono kraj na ziemie, kt\u00f3rymi rz\u0105dzili prokonsulowie z nadania cesarskiego (tytu\u0142 ten by\u0142 cz\u0119sto nadawany dawnym w\u0142adcom, m. in. dynastii lahazydzkiej). <\/p>\n\n\n\n
W roku 134 p. n. e. dwie mniejsze armie rotryjskie, jedna nadci\u0105gaj\u0105ca od Carnuntum, druga od wschodu, rozpocz\u0119\u0142y mozolny proces podbijania plemion celtyckich i s\u0142owia\u0144skich zamieszkuj\u0105cych pas od Carnuntum a\u017c po Lodowiec Anatolijski. Po pocz\u0105tkowych sukcesach, mianowicie budowie fort\u00f3w w ma\u0142ej odleg\u0142o\u015bci, dzi\u0119ki czemu sygna\u0142 z jednego z nich m\u00f3g\u0142 zosta\u0107 ujrzany z drugiego, nast\u0105pi\u0142a druzgoc\u0105ca kl\u0119ska pierwszej armii rotryjskiej na Wy\u017cynie Gordon\u00f3w. Cesarz nakaza\u0142 kontynuowa\u0107 t\u0105 kampani\u0119, wi\u0119c carnuntijski prokonsul zacz\u0105\u0142 si\u0142\u0105 wciela\u0107 tamtejsz\u0105 biale\u0144sk\u0105 m\u0142odzie\u017c. Spotka\u0142o si\u0119 to z buntem, podczas kt\u00f3rego potencjalni rekruci poodcinali sobie kciuki u r\u0105k. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich zosta\u0142a pokazowo stracona, a prokonsul zdecydowa\u0142 si\u0119 zamiast przymusowego poboru wprowadzi\u0107 nadzwyczajny podatek na najemnik\u00f3w (z Gothiki). Pomimo du\u017cych trudno\u015bci, ca\u0142e wyspy valhallijskie zosta\u0142y opanowane w roku 123 p. n. e. Rz\u0105dy Rotryjczyk\u00f3w popar\u0142a g\u0142\u00f3wnie ludno\u015b\u0107 b\u0119d\u0105ca do tej pory \u201cdrug\u0105 kategori\u0105\u201d – Ajseni, Maratahowie i Jaho\u0142dzi, a tak\u017ce biedota miejska. Nowy system zapewnia\u0142 bowiem bezwzgl\u0119dne poszanowanie ich (niewielkich wprawdzie) praw – w teorii. Dodatkowo, na Anatolii nast\u0105pi\u0142o prze\u0142amanie dominacji dotychczas wszechpot\u0119\u017cnych oligarch\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Po oko\u0142o stu pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu latach wzgl\u0119dnego spokoju na wyspach biale\u0144skich, w Cesarstwie Rotryjskim, po ustabilizowaniu granic na Orientyce nast\u0105pi\u0142 okres dekadencji. Cesarze zmieniali si\u0119 jak w kalejdoskopie, a ka\u017cdy ch\u0119tny na to stanowisko musia\u0142 po prostu przekupi\u0107 Gwardi\u0119, by zabi\u0142a aktualnego panuj\u0105cego. By\u0142o to mo\u017cliwe dzi\u0119ki osi\u0105gni\u0119ciu przez rotryjskie rody wzgl\u0119dnej r\u00f3wnowagi si\u0142. Ci\u0105g\u0142e zmiany na tronie cesarskim spowodowa\u0142y chaos na zdominowanej przez rotryjskie rody Anatolii. W ko\u0144cu spowodowa\u0142o to wojn\u0119 domow\u0105, gdzie jedyn\u0105 \u201coaz\u0105 spokoju\u201d by\u0142o Carnuntum, z powodu niezwyk\u0142ych umocnie\u0144 w por\u00f3wnaniu do reszty miast lokowanych ju\u017c przez Rotryjczyk\u00f3w. Dodatkowo, z racji stadium rozwoju, kt\u00f3re osi\u0105gn\u0119\u0142o miasto, zbyt wielu ludzi mia\u0142o do stracenia swoje inwestycje w nie, by kt\u00f3ry\u015b zdecydowa\u0142 si\u0119 wywo\u0142a\u0107 tam zamieszki. <\/p>\n\n\n\n
W stosunkowo ma\u0142ym mie\u015bcie – Kommonii, pojawi\u0142 si\u0119 po d\u0142ugiej podr\u00f3\u017cy po Cesarstwie i Nordacie w roku 40 naszej ery Symeon, m\u0142ody arystokrata, pragn\u0105cy wybi\u0107 si\u0119 z \u201ctylnego fotela\u201d nowej magnaterii anatolijskiej, do kt\u00f3rego zalicza\u0142a si\u0119 jego rodzina. Dzi\u0119ki fortelowi i przekonaniu do siebie mieszka\u0144c\u00f3w, jakoby by\u0142 potomkiem samego Ernesta XII i kr\u00f3l\u00f3w Carnuntum, zwerbowa\u0142 do swej armii pierwszych rekrut\u00f3w. Miejski ratusz zaj\u0105\u0142, maj\u0105c realnie pod komend\u0105 tylko osiem os\u00f3b, zastraszaj\u0105c radnych. Dzi\u0119ki takiemu sposobowi, po oko\u0142o roku pod jego dow\u00f3dztwem stawi\u0142 si\u0119 ju\u017c prawdziwy legion o\u015bmiu tysi\u0119cy ludzi. T\u0105 armi\u0105 uda\u0142o mu si\u0119 ju\u017c podbi\u0107 zniszczone miasta na zachodzie Anatolii. Przekona\u0142 do siebie nawet legiony cesarskie, po uprzednim wtr\u0105ceniu do lochu (lub wrzuceniu do lokalnej rzeki) ich centurion\u00f3w. Z armi\u0105 oko\u0142o dwudziestu tysi\u0119cy \u017co\u0142nierzy ruszy\u0142 na Silveris, miasto licz\u0105ce a\u017c sto tysi\u0119cy ludzi. Po niezwykle kr\u00f3tkim obl\u0119\u017ceniu (do wody p\u0142yn\u0105cej w akweduktach wlewa\u0142 regularnie trucizn\u0119) zaj\u0105\u0142 je i zamiast spl\u0105drowa\u0107, zwo\u0142a\u0142 wszystkich m\u0119\u017cczyzn i wcieli\u0142 do swojej armii. Po podbiciu wi\u0119kszo\u015bci zachodniej Anatolii, ruszy\u0142 wraz ze swoj\u0105 armi\u0105 na Carnuntum.<\/p>\n\n\n\n
Nawet nie pr\u00f3bowa\u0142 na starcie szturmowa\u0107 pot\u0119\u017cnych mur\u00f3w miasta. Zamiast tego zdecydowa\u0142 si\u0119 na wojn\u0119 informacyjn\u0105. Rozpu\u015bci\u0142 plotki o tym, \u017ce bogaci planuj\u0105 wyburzy\u0107 biedne dzielnice pod nowe pa\u0142ace. Plebs zareagowa\u0142 wyj\u0105tkowo gwa\u0142townie, ruszaj\u0105c gromadnie na posiad\u0142o\u015bci zamo\u017cnych. Spali\u0142 tak\u017ce bibliotek\u0119, gdzie w\u00f3wczas znajdowa\u0142y si\u0119 tylko kopie dokument\u00f3w (cz\u0119\u015b\u0107 z nich ocala\u0142a, bo biedni wykorzystali je do \u0142atania dziur w \u015bcianach swoich lepianek, a \u017co\u0142nierze na zlecenie Symeona odzyskali je p\u00f3\u017aniej). W zaistnia\u0142ym chaosie nie by\u0142o problemem zdoby\u0107 s\u0142abo (w wyniku konieczno\u015bci t\u0142umienia zamieszek, czym si\u0119 tylko da) strze\u017cone obwarowania. \u017bo\u0142nierze Symeona nie interweniowali, dop\u00f3ki t\u0142um mia\u0142 co rozkrada\u0107. P\u00f3\u017aniej st\u0142umi\u0142 ca\u0142e zaj\u015bcie bardzo brutalnie (s\u0142awne \u201csiedemdziesi\u0105t tysi\u0119cy pali\u201d). Wi\u0119kszo\u015b\u0107 ocala\u0142ych patrycjuszy uciek\u0142a z Carnuntum.<\/p>\n\n\n\n
W tym czasie na Bialenii dzia\u0142a\u0142 Racjan, prokonsul nilfgaardzki, z dynastii lahazydzkiej. Maj\u0105c gromadzony od pokole\u0144 maj\u0105tek, sfinansowa\u0142 otrucie wszystkich pozosta\u0142ych biale\u0144skich prokonsul\u00f3w. By zachowa\u0107 wiarygodno\u015b\u0107, otru\u0142 te\u017c swoich bliskich krewnych (w tym \u017con\u0119) i sam tak\u017ce wypi\u0142 minimaln\u0105 dawk\u0119 trucizny, po czym pokazywa\u0142 si\u0119 publicznie. Dzi\u0119ki dawnym maria\u017com Lahazyd\u00f3w, posiada\u0142 prawa sukcesyjne do ka\u017cdego tronu na Bialenii. Najpierw wykorzysta\u0142 to w przypadku Klume. O dziwo, miasto i ca\u0142y region podda\u0142 si\u0119 bez walki, g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki temu, i\u017c dawna rodzina kr\u00f3lewska by\u0142a znienawidzona przez ludno\u015b\u0107. Dzi\u0119ki wojskom z Klume i w\u0142asnej domeny bardzo szybko zosta\u0142y zaj\u0119te g\u00f3ry, a dalej Pustynia Bengazijska, oraz reszta terytori\u00f3w. Na rok 49 n. e. ca\u0142a Bialenia podporz\u0105dkowa\u0142a si\u0119 dynastii lahazydzkiej. <\/p>\n\n\n\n
Dwaj wielcy \u201cmocarze\u201d Valhalli nie mogli d\u0142ugo koegzystowa\u0107 obok siebie. W 64 r. wybuch\u0142a oficjalnie wojna. Zapowiada\u0142 si\u0119 bardzo d\u0142ugi b\u00f3j, bowiem posiadali (po nawi\u0105zaniu przez Racjana sojuszu z Wurstlandi\u0105, a przez Symeona z Gothic\u0105) niemal identyczne potencja\u0142y tak ludzkie, jak i technologiczno-strategiczne. Dzieli\u0142a ich jedynie Cie\u015bnina Biale\u0144ska. Przez pierwsze dwa lata \u017co\u0142nierze g\u0142\u00f3wnie kr\u0105\u017cyli wzd\u0142u\u017c wybrze\u017cy. Obie strony oczekiwa\u0142y bowiem, \u017ce przeciwnik spr\u00f3buje desantu w kt\u00f3rym\u015b ze strategicznych punkt\u00f3w. Tak si\u0119 jednak nie sta\u0142o. Zmusi\u0142o to obu graczy do zmiany podej\u015bcia. Zdecydowali si\u0119 na ruchy, kt\u00f3rych nikt by si\u0119 po nich nie spodziewa\u0142. Racjan wysadzi\u0142 desant bezpo\u015brednio przed portem w Carnuntum, za\u015b Symeon wyl\u0105dowa\u0142 w tym czasie na terenach Pomorza, sk\u0105d ruszy\u0142 na Nilfgaard, pal\u0105c ka\u017cd\u0105 miejscowo\u015b\u0107 po drodze. Gdy jednak bardzo szybko zaj\u0119to Carnuntum (port nie by\u0142 obwarowany) wojska Symeona odm\u00f3wi\u0142y mu pos\u0142usze\u0144stwa i nakaza\u0142y powr\u00f3t do ojczyzny, natomiast gdy ten\u017ce odm\u00f3wi\u0142, zosta\u0142 obrabowany, a mniejsze grupy dezerter\u00f3w wci\u0105\u017c pl\u0105drowa\u0142y okoliczne wioski. Zachowa\u0142 jednak przy sobie cz\u0119\u015b\u0107 oficer\u00f3w. Wie\u015b\u0107 o rabowanej ojczy\u017anie dotar\u0142a r\u00f3wnie\u017c do uszu Racjana, kt\u00f3ry pozostawi\u0142 garnizon w Carnuntum i powr\u00f3ci\u0142 do Lahazydii. Rozgromi\u0142 wi\u0119ksze grupy dezerter\u00f3w. Symeon w tym czasie wyzwa\u0142 go na pojedynek na miecze. Racjan publicznie odm\u00f3wi\u0142, z racji ni\u017cszego pochodzenia przeciwnika. Nieoficjalnie jednak stawi\u0142 si\u0119 w um\u00f3wionym miejscu, bez dynastycznych atrybut\u00f3w. Niespodziewanie – Symeon nie zjawi\u0142 si\u0119 w miejscu pojedynku, gdy\u017c zosta\u0142 porwany przez ch\u0142opa (w wi\u0119kszo\u015bci wsi by\u0142o obwieszczenie o z\u0142apaniu \u201cwroga narodu\u201d wyg\u0142aszane przez go\u0144ca kr\u00f3lewskiego). P\u00f3\u017aniej jednak z tej \u201cniewoli\u201d uciek\u0142, wykorzystuj\u0105c podst\u0119p (podobno poda\u0142 si\u0119 za krewnego porywcza). W \u015bcis\u0142ej tajemnicy Racjan i Symeon stoczyli pojedynek miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej, wynik nie jest znany. Wedle legend r\u00f3wnocze\u015bnie z\u0142amali swoje miecze w tym starciu. Po pojedynku Symeon zosta\u0142 osadzony w Nilfgaardzie. Nie by\u0142 traktowany jak typowy jeniec tamtej epoki, a oficjalna propaganda nazywa\u0142a go \u201cgo\u015bciem u Racjana\u201d. Celem takich dzia\u0142a\u0144 by\u0142o zapewnienie sprawnego podboju Anatolii. Przej\u0119cie i odnowienie dawnej rotryjskiej administracji na ziemiach Anatolii zachodniej zaj\u0119\u0142o 5 lat.<\/p>\n\n\n\n
Racjan triumfalnie wkroczy\u0142 do Nilfgaardu ze swoj\u0105 armi\u0105 5 maja 70 r. By\u0142 witany jako bohater, a na jego cze\u015b\u0107 \u201cmieszka\u0144cy\u201d (a tak naprawd\u0119 to niewolnicy z plemion s\u0142owia\u0144skich) stolicy wybudowali \u0142uk triumfalny i pomnik ku czci w\u0142adcy. Nast\u0119pnego dnia, pontifex maximus mia\u0142 zamiar koronowa\u0107 go na princepsa, lecz dumny Racjan sam w\u0142o\u017cy\u0142 wieniec laurowy na swoj\u0105 g\u0142ow\u0119, powo\u0142uj\u0105c tym samym do \u017cycia Imperium Biale\u0144skie. Kap\u0142an nie kry\u0142 wielkiego zdziwienia, ale pozwoli\u0142 w\u0142adcy na ten gest (g\u0142\u00f3wnie z powodu losu, jaki czeka\u0142by go gdyby nie wyda\u0142 takowego przyzwolenia). W ge\u015bcie hojno\u015bci w\u0142adca wyda\u0142 mieszka\u0144com wszystkich miast pod zarz\u0105dem princepsa ulg\u0119 podatkow\u0105, jak r\u00f3wnie\u017c zapewni\u0142 im darmowy posi\u0142ek, w postaci chleba i kawy z mlekiem (sprowadzi\u0142 j\u0105 specjalnie z Sambanu, podobno pod wp\u0142ywem rozmowy z Symeonem). Na wz\u00f3r surme\u0144ski, powsta\u0142 r\u00f3wnie\u017c amfiteatr (skrytykowany przez stare rody arystokratyczne). Rotria oczywi\u015bcie og\u0142osi\u0142a go uzurpatorem i skaza\u0142a zaocznie na \u015bmier\u0107, jednak nie by\u0142a w stanie nic z tym aktem zrobi\u0107. Nawet jej legiony, kt\u00f3re zosta\u0142y na Valhalli przesz\u0142y na stron\u0119 Racjana, kt\u00f3ry zagwarantowa\u0142 im ziemi\u0119 i emerytur\u0119. Princeps nie podejmowa\u0142 ju\u017c p\u00f3\u017aniej podboj\u00f3w, daj\u0105c nowemu pa\u0144stwu czas na zebranie si\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Po jego \u015bmierci tron przej\u0105\u0142 syn, Racjan II, urodzony przed pami\u0119tn\u0105 wypraw\u0105. Za jego czas\u00f3w nast\u0105pi\u0142y ponowne lokacje dawnych miast rotryjskich na Valhalli oraz przebudowa cz\u0119\u015bci biale\u0144skich. Powsta\u0142 wtedy tzw. styl biale\u0144ski, b\u0119d\u0105cy g\u0142\u00f3wnie mieszank\u0105 budownictwa surme\u0144skiego oraz rotryjskiego. Jednak\u017ce, w przeciwie\u0144stwie do inspiracji z po\u0142udnia, nie wykorzystywano u nas mozaik, a jedynie tworzono tradycyjne malowid\u0142a na\u015bcienne. W roku 83 Racjan II wyruszy\u0142 na wypraw\u0119, aby podporz\u0105dkowa\u0107 sobie plemiona celtyckie oraz s\u0142owia\u0144skie, jak r\u00f3wnie\u017c niedobitki Rotryjczyk\u00f3w na wschodzie Anatolii. Pomimo pocz\u0105tkowych sukces\u00f3w, ponownie nie uda\u0142o si\u0119 podbi\u0107 Celt\u00f3w i S\u0142owian. Jednak\u017ce, sukcesy Racjana II by\u0142y na tyle du\u017ce aby zmusi\u0107 plemiona do sk\u0142adania trybutu. G\u0142\u00f3wnie za ich pomoc\u0105, w ostatniej bitwie tej kampanii, pod ruinami Lumii, w roku 86 n. e., pobi\u0142 ostatnie niezale\u017cne si\u0142y rotryjskie na Valhalli, ko\u0144cz\u0105c tym samym \u201cokupacj\u0119\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Dziesi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej Racjan wys\u0142a\u0142 wypraw\u0119 na Hellad\u0119 i Stoyali\u0119, oficjalnie w celu \u201cwyzwolenia dobrych ludzi spod tyranii Rotrii\u201d. Tak naprawd\u0119, jedynie jedna wyspa, po\u0142o\u017cona najbli\u017cej brzegom Orientyki by\u0142a zaj\u0119ta przez dogorywaj\u0105ce Cesarstwo. Na p\u00f3\u0142nocy przyj\u0119to ich przyja\u017anie i tubylcy nie stawiali opor\u00f3w przed podporz\u0105dkowaniem si\u0119 Racjanowi II, z kolei na po\u0142udniowych wyspach, gdy przybyli tam biale\u0144scy \u017co\u0142nierze rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 masakra. Nauczeni do\u015bwiadczeniem walk z Rotryjczykami, z\u0142apali valhallijskich legionist\u00f3w pod dow\u00f3dztwem Joachima Uryjczyka, weterana walk z okresu Racjana I, w pu\u0142apk\u0119, a p\u00f3\u017aniej stracili. Tubylcy \u015bwietnie radzili sobie na w\u0142asnym terytorium, zw\u0142aszcza w lasach, kt\u00f3re zajmowa\u0142y znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 archipelagu. Princeps w ramach odwetu spali\u0142 Ajor, jedyne miasto wrogich tubylc\u00f3w. Pod s\u0105d w Nilfgaardzie zaocznie postawiono wodza plemion Hellady, Dronysa i wydano na niego wyrok \u015bmierci. <\/p>\n\n\n\n
Drugi etap walk rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 wiosn\u0105 roku 99. Nowy strateg mianowany przez Racjana II – Dionis Surmenigos, pochodz\u0105cy z Surmenii odkry\u0142 „Historia Militaris” pi\u00f3ra Leoniusza, kt\u00f3ry po zwyci\u0119stwie nad Biale\u0144czykami zamieszka\u0142 w Numbres. Opisa\u0142 on mi\u0119dzy innymi metody jakie stosowano pokonuj\u0105c nomad\u00f3w pomorskich, czy te\u017c pora\u017ck\u0119 Lumijczyk\u00f3w na Azymutii. Nowy dow\u00f3dca czerpi\u0105c zapewne inspiracj\u0119 z tego tytu\u0142u, uzna\u0142, i\u017c nale\u017cy podpali\u0107 wszystkie wyspy na kt\u00f3rych tubylcy stawiali op\u00f3r, a wtedy op\u00f3r potrwa co najwy\u017cej do momentu ich \u015bmierci g\u0142odowej. Pomys\u0142 sprawdzi\u0142 si\u0119 w rzeczywisto\u015bci. Walki trwa\u0142y do lata 99 roku, kiedy to w\u00f3dz <\/p>\n\n\n\n
Dronys z\u0142o\u017cy\u0142 ho\u0142d Racjanowi II, jednak\u017ce po z\u0142o\u017ceniu sztandar\u00f3w, zosta\u0142 uwi\u0119ziony i zlinczowany przez mieszka\u0144c\u00f3w, a p\u00f3\u017aniej stracony ku uciesze ludu biale\u0144skiego. <\/p>\n\n\n\n
Chc\u0105c dor\u00f3wna\u0107 ojcu, princeps rozpocz\u0105\u0142 monumentalny projekt, jakim mia\u0142a by\u0107 budowa Dolnogradu, po\u015brodku kompletnej g\u0142uszy (obecnej Puszczy Wolnogradzkiej). Wi\u0105za\u0142o si\u0119 z tym wiele trudno\u015bci, m. in. z dostarczaniem \u017cywno\u015bci, miejscem pod budow\u0119, czy te\u017c nieistniej\u0105c\u0105 infrastruktur\u0105. Znany ze swoich nietuzinkowych metod, Racjan II, a\u017ceby zagwarantowa\u0107 powodzenie projektu zleci\u0142 porwanie ca\u0142ej gamy artyst\u00f3w i architekt\u00f3w z Surmenii i Rotrii oraz niejakiego Ordusa z Weerlandu. Uzna\u0142 bowiem, \u017ce nic nie motywuje do pracy bardziej, ni\u017c <\/p>\n\n\n\n
pragnienie odzyskania w nagrod\u0119 wolno\u015bci. Dodatkowo, zwyczajem ojca, nakaza\u0142 traktowa\u0107 ofiary z trosk\u0105 i szacunkiem. Jednak\u017ce, dzi\u0119ki tej\u017ce mieszance narodowo\u015bciowej uda\u0142o si\u0119 przezwyci\u0119\u017cy\u0107 wi\u0119kszo\u015b\u0107 trudno\u015bci (cho\u0107 nie oby\u0142o si\u0119 bez incydent\u00f3w, kt\u00f3re p\u00f3\u017aniej miejska gawied\u017a powtarza\u0142a jako anegdoty). <\/p>\n\n\n\n
Rozwi\u0105zuj\u0105c problem \u017cywno\u015bci wybudowano port na wschodnim wybrze\u017cu Bialenii, dzisiaj znany jako Apfelbaumstadt. By\u0142o to niezb\u0119dne, aby transportowa\u0107 zbo\u017ca z Anatolii, gdzie przetrwa\u0142y porotryjskie latyfundia, kt\u00f3re w zamian za zwolnienie z podatk\u00f3w, \u201cdarowywa\u0142y\u201d princepsowi du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zbior\u00f3w. Racjan nie by\u0142by jednak sob\u0105, gdyby nie zacz\u0105\u0142 szuka\u0107 alternatywnych rozwi\u0105za\u0144, \u201cna wszelki wypadek\u201d, dlatego te\u017c stworzy\u0142 plany kolonizacji teren\u00f3w puszczy wok\u00f3\u0142 Dolnogradu (kt\u00f3rych jednak nie zacz\u0105\u0142 za \u017cycia realizowa\u0107). Obok tego, wytyczy\u0142 sie\u0107 dr\u00f3g (tak zwanych via principalis<\/em>) \u0142\u0105cz\u0105cych now\u0105 stolic\u0119 ze wszystkimi wi\u0119kszymi miastami Imperium na Bialenii. <\/p>\n\n\n\n Aby sprosta\u0107 budowie wielkiego w zamierzeniu miasta, wybudowano, korzystaj\u0105c z wynalazku Arby – pompy parowej, sie\u0107 wodoci\u0105g\u00f3w i kanalizacji, kt\u00f3re dociera\u0142y nawet do najwy\u017cszych pi\u0119ter insuli. Podnios\u0142o to znacz\u0105co poziom higieny i nie zanotowano, a\u017c do najazdu Jaho\u0142d\u00f3w, ani jednej epidemii w mie\u015bcie. Miasto zosta\u0142o wybudowano wed\u0142ug dw\u00f3ch g\u0142\u00f3wnych trakt\u00f3w, mianowicie – p\u00f3\u0142noc-po\u0142udnie oraz zach\u00f3d-wsch\u00f3d. Najciekawsza by\u0142a jednak lokalizacja mur\u00f3w miejskich. Racjan II, aby by\u0107 prze\u015bwiadczony o wielko\u015bci stolicy, nakaza\u0142 aby z najwy\u017cszego pi\u0119tra jego pa\u0142acu nie wida\u0107 by\u0142o fortyfikacji. Kolejn\u0105 zachciank\u0105 w\u0142adcy by\u0142o wybudowanie ca\u0142ego miasta w marmurze i przyozdobienie go ca\u0142ego w p\u0142askorze\u017aby oraz malowid\u0142a. Jedynie pierwszy projekt doszed\u0142 do skutku. W czasach Karola I cierpiano wi\u0119c na \u201cnadprodukcj\u0119\u201d artyst\u00f3w i dopiero pod koniec jego panowania uda\u0142o si\u0119 zrealizowa\u0107 plan ojca (op\u00f3\u017anienia by\u0142y spowodowane wszechobecnym kryzysem gospodarczym).<\/p>\n\n\n\n Arty\u015bci szybko rozpocz\u0119li prace nad wszelkimi formami sztuki, kt\u00f3re mia\u0142y znale\u017a\u0107 si\u0119 w przysz\u0142ej staro\u017cytnej metropolii. Racjan zleci\u0142 Ingarowi, rze\u017abiarzowi z Carnuntum wykonanie kopii s\u0142ynnej rze\u017aby przedstawiaj\u0105cej Racjana I (tak zwanego \u201cRacjana z Selutu\u201d), jednak\u017ce ze zmian\u0105 terminu \u201crex\u201d na \u201cprinceps\u201d. Co ciekawe, jedynie oryginalna rze\u017aba zachowa\u0142a si\u0119 do dzi\u015b. Kopie (liczne) zosta\u0142y rozkradzione podczas najazdu jaho\u0142dzkiego w 650 r. Jako, \u017ce miasto by\u0142o budowane od zera, arty\u015bci starali si\u0119 dopracowa\u0107 ka\u017cdy szczeg\u00f3\u0142. Na \u017cyczenie princepsa malowano nawet sto\u0142y znajduj\u0105ce si\u0119 w parkach, czy te\u017c przyozdabiano p\u0142askorze\u017abami szalety publiczne (z kt\u00f3rych nota bene korzysta\u0142a jedynie biedota). Do dzi\u015b zachowa\u0142a si\u0119 z\u0142ota miska do nabierania wody z fontanny (przypi\u0119ta \u0142a\u0144cuchem). Podziw wzbudza niezniszczony do dzi\u015b pa\u0142ac Racjana II, w kt\u00f3rym mo\u017cemy po dzi\u015b dzie\u0144 zobaczy\u0107 malowid\u0142a Marasa z Numbres, czy sklepienie \u015bwi\u0105tyni Idona (jednej z ostatnich wybudowanych) malowane przez Mika\u0142a Engela, co ciekawe, jednego z pierwszych Brodyjczyk\u00f3w na ziemiach biale\u0144skich po\u015bwiadczonych \u017ar\u00f3d\u0142owo. <\/p>\n\n\n\n Na uwag\u0119 zas\u0142uguj\u0105 r\u00f3wnie\u017c poeci i pisarze z\u0142otego okresu w dziejach literatury staro\u017cytnej. By\u0142y to ostatnie ju\u017c chwile, gdy w literaturze przewija\u0142 si\u0119 biale\u0144ski uniwersalny, dominowa\u0142a ju\u017c zdecydowanie \u0142acinka biale\u0144ska, pojawia\u0142y si\u0119 te\u017c s\u0142\u00f3wka-regionalizmy. Zdecydowanie najbardziej znanymi dzie\u0142ami s\u0105 Historia Mundi (Historia \u015awiata) pi\u00f3ra Ignacego Peferskiego (chrze\u015bcijanina, imigranta z Sarmacji) oraz zbi\u00f3r wierszy \u201cArs Magnificati\u201c (Sztuka wielbienia) autorstwa Ewalda Ko\u015b\u0142yka (ch\u0142opa z do dzi\u015b nieustalonego miejsca na Anatolii). Znane s\u0105 r\u00f3wnie\u017c listy Bolipiusa do siostrze\u0144ca princepsa – Sefaronika na temat polityki i upadku moralnego spo\u0142ecze\u0144stwa na wszystkich szczeblach, a tak\u017ce krytyk\u0119 braku dzia\u0142a\u0144 w\u0142adzy przeciw chrze\u015bcija\u0144stwu. Najciekawsze, do dzi\u015b uczone w szko\u0142ach, s\u0105 jednak \u201cOrationes\u201d (Mowy) Drakonika. Ca\u0142e po\u015bwi\u0119cone by\u0142y krytyce monarchii i systemu, jaki dzia\u0142a\u0142 na Valhalli. Popiera\u0142 on system p0lis surme\u0144skich, czyli demokracj\u0119 i decentralizacj\u0119. Princeps zdawa\u0142 sobie spraw\u0119 z zagro\u017cenia jakie m\u00f3g\u0142 za sob\u0105 nie\u015b\u0107 ten orator, lecz dopiero gdy w ostatniej, jedenastej mowie Drakonik zaatakowa\u0142 osobi\u015bcie majestat Racjana II, podpad\u0142 pod paragraf i mo\u017cna by\u0142o go skaza\u0107 pomimo wp\u0142yw\u00f3w, jakie mia\u0142a jego rodzina (Apfelbaumowie fjarscy). Nie zosta\u0142 jednak widowiskowo stracony, lecz po cichu otruty w celi (plany wygnania Racjan uzna\u0142 za zbyt ryzykowne). Jego mowy przetrwa\u0142y dzi\u0119ki jego uczniowi i kuzynowi – Pafranowi, kt\u00f3ry spisywa\u0142 je po kryjomu i wywi\u00f3z\u0142 do Urna, gdzie jego pogl\u0105dy mia\u0142y pos\u0142uch u zarz\u0105dcy biblioteki oraz w ratuszu.<\/p>\n\n\n\n Nast\u0119pc\u0105 Racjana zosta\u0142 jego syn, Karol, w 114 r. Natychmiast po \u015bmierci poprzedniego princepsa wybuch\u0142o powstanie na terenach S\u0142owian. M\u0142ody w\u0142adca musia\u0142 po\u015bwi\u0119ci\u0107 pierwsze dziesi\u0119\u0107 lat panowania na jego st\u0142umienie. Nie sz\u0142o mu to najlepiej, gdy\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 wojskowych generalizowa\u0142a ten problem. Skutkiem by\u0142y znacz\u0105ce straty dla handlu, a przez to kryzys gospodarczy na Anatolii (nadprodukcja rzemios\u0142a, kt\u00f3re wymieniano na s\u0142owia\u0144skie zbo\u017ce i futra, a tak\u017ce inflacja, wskutek zaburzenia obrotu pieni\u0105dza). Odpowiedzi\u0105 dworu by\u0142y inwestycje ze \u015brodk\u00f3w publicznych na tamtym terenie, co w po\u0142\u0105czeniu z rozpocz\u0119ciem projektu awaryjnego Racjana II dot. Dolnogradu skutecznie wydrenowa\u0142o pa\u0144stwow\u0105 kas\u0119, a tak\u017ce zmniejszy\u0142o popularno\u015b\u0107 panuj\u0105cego. Kolejnym krokiem by\u0142o podniesienie podatk\u00f3w, czego efektem by\u0142a migracja cz\u0119\u015bci bogaczy, a tak\u017ce rebelie ch\u0142opskie. Wojsko oci\u0105ga\u0142o si\u0119 z ich t\u0142umieniem (\u201cwoleli walczy\u0107 z kurami, babami i innym mieniem ruchomym ani\u017celi zaraz\u0105 buntu\u201d ~ Bolipius w li\u015bcie do Sefaronika), co tylko pot\u0119gowa\u0142o efekty kryzysu. Nawykli do chwa\u0142y i pot\u0119gi poeci zacz\u0119li nagminnie obra\u017ca\u0107 majestat w\u0142adcy w swoich utworach, co wobec masowo\u015bci zjawiska by\u0142o niemo\u017cliwe do powstrzymania, mimo fali aresztowa\u0144. Szybko wok\u00f3\u0142 kuzyna Karola I naros\u0142a du\u017ca opozycja, kt\u00f3ra, w kulminacyjnym momencie kryzysu, w roku 125, doprowadzi\u0142a do wojny domowej. Nie przynios\u0142a ona zmiany na tronie, wskutek rych\u0142ego zej\u015bcia konkurenta (z obecnych bada\u0144 wynika, \u017ce na raka), jednak spowodowa\u0142a znacz\u0105cy spadek poziomu \u017cycia, a miejscami – kl\u0119ski g\u0142odu. Uzdrowienie spo\u0142ecze\u0144stwu mia\u0142a przynie\u015b\u0107 wymuszona na princepsie reforma ustroju, polegaj\u0105ca na wprowadzeniu senatu z\u0142o\u017conego z dw\u00f3ch izb – jednej wybieralnej, drugiej – mianowanej. Tak si\u0119 jednak nie sta\u0142o, jak to w swoim testamencie przewidzia\u0142 Bolipius. Przyczyn\u0105 by\u0142a ch\u0119\u0107 wzbogacenia si\u0119 na urz\u0119dach, co doprowadzi\u0142o do plagi korupcji i przekupstwa senator\u00f3w. Karol pr\u00f3bowa\u0142 temu przeciwdzia\u0142a\u0107, wprowadzaj\u0105c kr\u00f3tkie kadencje i ograniczenia co do liczby reelekcji na te urz\u0119dy, ale silna opozycja (zw\u0142aszcza w\u015br\u00f3d rodzin generalskich, obawiaj\u0105cych si\u0119 rozci\u0105gni\u0119cia tych reform na wojsko) zmusi\u0142a go do wycofania si\u0119 z tych pomys\u0142\u00f3w. Princeps zosta\u0142 najprawdopodobniej otruty przez niezwykle niech\u0119tnych mu Apfelbaum\u00f3w, i zmar\u0142 w roku 139. Potomni nie zapami\u0119tali go zbyt dobrze. Jego g\u0142\u00f3wnym problemem by\u0142 zbyt s\u0142aby charakter, ale nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce musia\u0142 ud\u017awign\u0105\u0107 problemy narastaj\u0105ce od ko\u0144ca rotryjskiej okupacji.<\/p>\n\n\n\n W zwi\u0105zku z brakiem potomka, dziedzicem, a zatem nowym princepsem, zosta\u0142 syn Sefaronika – Optymon. Zosta\u0142 on wykszta\u0142cony przez bliskiego przyjaciela jego ojca – Bolipiusa, dlatego te\u017c od pocz\u0105tku panowania energicznie zabra\u0142 si\u0119 za napraw\u0119 b\u0142\u0119d\u00f3w poprzednika. Zlikwidowa\u0142 on, po ugruntowaniu swej pozycji i zyskaniu poparcia u rodu Apfelbaum\u00f3w, senat, a tak\u017ce opodatkowa\u0142 wszystkie grupy spo\u0142eczne jednolit\u0105 stawk\u0105 (pozostawiaj\u0105c jednak\u017ce luki w prawie, daj\u0105ce korzy\u015bci jego zwolennikom). Szybko zlikwidowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c zagro\u017cenie w postaci zwolennik\u00f3w Drakonika poprzez zmian\u0119 prawa i osadzenie ich w wi\u0119zieniu za obraz\u0119 majestatu Karola I. Jako nowy w\u0142adca mia\u0142 wystarczaj\u0105ce poparcie spo\u0142eczne, by uczyni\u0107 taki krok. Nast\u0119pnie wdro\u017cy\u0142 reformy wojska, z konieczno\u015bci bardzo powolne, kt\u00f3rych celem by\u0142a stopniowa wymiana kadr.<\/p>\n\n\n\n Gospodarka Bialenii nadal zmaga\u0142a si\u0119 z kryzysem czas\u00f3w Karola I, lecz dzi\u0119ki r\u00f3wnemu opodatkowaniu oraz zlikwidowaniu zagro\u017ce\u0144, a tak\u017ce parcelacji maj\u0105tk\u00f3w osadzonych, pod\u017awign\u0119\u0142a si\u0119 z kolan. Wznowiono handel z Rotri\u0105 i Surmeni\u0105, zaniechany podczas rz\u0105d\u00f3w poprzednika. Problemy Anatolii rozwi\u0105zano, wykorzystuj\u0105c wolne \u015brodki na przepchni\u0119cie tamtejszych towar\u00f3w eksportowych do Brodrii oraz nowoodkrytej Teutonii zamiast na tereny s\u0142owia\u0144skie. Pozwoli\u0142o to zminimalizowa\u0107 skutki kryzysu bez wykorzystania do tego armii (co dodatkowo zmniejszy\u0142o wp\u0142ywy rodzin wojskowych). <\/p>\n\n\n\n W 148 roku wojewoda S\u0142owian, S\u0119dziw\u00f3j oraz w\u00f3dz Celt\u00f3w – Uppheim wszcz\u0119li powstanie przeciwko Optymonowi. Nie by\u0142o ono jednak zorganizowane na taka skal\u0119 jak to przeciwko Karolowi, wskutek zubo\u017cenia tamtejszych teren\u00f3w (kt\u00f3re by\u0142y gospodarczo praktycznie uwi\u0105zane do \u0142a\u0144cucha kupc\u00f3w z zachodu Anatolii). Dzi\u0119ki reformie struktur wojskowych szybko skonsolidowano armi\u0119 pod wodz\u0105 Politrusa (z uwagi na dalsze trwanie tej reformy – dowodzi\u0142 maj\u0105c ni\u017cszy stopie\u0144 oficerski) oraz Optymona osobi\u015bcie i wydano bitw\u0119 nad dzisiejsz\u0105 Nander\u00f3wk\u0105, pod Argon. Bitwa zako\u0144czy\u0142a si\u0119 sromotn\u0105 kl\u0119sk\u0105 tubylc\u00f3w, mimo zastawionej przez nich pu\u0142apki – g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki geniuszowi taktycznemu Politrusa, kt\u00f3ry poprosi\u0142 Optymona o przej\u015bcie brodem w g\u00f3rze nurtu swoim oddzia\u0142em jazdy, kt\u00f3ry oskrzydli\u0142 S\u0142owian i Celt\u00f3w. Gdy kawaleria zwi\u0105za\u0142a ich walk\u0105 – Politrus zaatakowa\u0142 reszt\u0105 legionu poprzez p\u0142ycizn\u0119. Wed\u0142ug legendy w trakcie bitwy Optymon by\u0142 bliski \u015bci\u0119cia g\u0142owy Uppheimowi, jednak nie zrobi\u0142 tego, gdy\u017c anio\u0142 go zatrzyma\u0142. Rzeczywi\u015bcie – po bitwie zaprzesta\u0142 prze\u015bladowa\u0144 chrze\u015bcijan, kt\u00f3re popiera\u0142 jego nauczyciel. Nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej dw\u00f3ch wodz\u00f3w z\u0142o\u017cy\u0142o sztandary przed Optymonem i wbrew \u201ctradycji\u201d nie wys\u0142a\u0142 przyw\u00f3dc\u00f3w plemion do Nilfgaardu, aby ich straci\u0107, ale darowa\u0142 im \u017cycie, odbieraj\u0105c jednak wszelkie posiad\u0142o\u015bci. Przez reszt\u0119 swoich dni obaj wodzowie \u017cyli w Carnuntum, na koszt tamtejszego ratusza. Princeps, wiedz\u0105c, i\u017c dalsza autonomia mo\u017ce jedynie spowodowa\u0107 bunty, rozpocz\u0105\u0142 pe\u0142n\u0105 bialenizacj\u0119 barbarzy\u0144c\u00f3w. Akcja ta powiod\u0142a si\u0119 tylko cz\u0119\u015bciowo, aczkolwiek S\u0142owianie i Celtowie rzeczywi\u015bcie zaprzestali bunt\u00f3w (poza okresowymi g\u0142odowymi). <\/p>\n\n\n\n Stara gwardia generalska w 153 roku pr\u00f3bowa\u0142a wymusi\u0107 na princepsie wypraw\u0119 na Gothik\u0119. Optymon zdawa\u0142 sobie spraw\u0119 z bezsensowno\u015bci pomys\u0142u, jednak jak podaje Politrus w swoich \u201cZapiskach\u201d – \u201cPrinceps odpowiedzia\u0142 im tak: \u2018[…]chcecie wypraw\u0119? We\u017acie najemnik\u00f3w, zbierzcie \u015bmia\u0142k\u00f3w i szukajcie statk\u00f3w. Je\u015bli Wam si\u0119 uda, darowuj\u0119 Wam ca\u0142\u0105 Gothik\u0119 w posiadanie i wstrzymam reformy – je\u015bli nie, zap\u0142acicie jako podatek dwukrotno\u015b\u0107 koszt\u00f3w oraz przyspiesz\u0119 reformy.\u2019 i tak te\u017c rzucili si\u0119 za morze.\u201d Po kryjomu wys\u0142a\u0142 do punktu rekrutacji najlepszych szpieg\u00f3w i morderc\u00f3w, kt\u00f3rych ze wzgl\u0119du na niedob\u00f3r ludzi z takimi umiej\u0119tno\u015bciami, jakimi si\u0119 legitymowali, przyj\u0119to do za\u0142ogi z poca\u0142owaniem w r\u0119k\u0119. Od pocz\u0105tku wyprawy \u201cstara gwardia\u201d dziwi\u0142a si\u0119 wszystkim \u201cnieszcz\u0119\u015bliwym zbiegom okoliczno\u015bci\u201d, jakie ich spotyka\u0142y. Od dziurawych okr\u0119t\u00f3w, przez zatruty prowiant, a\u017c po zab\u00f3jstwo jednego z genera\u0142\u00f3w. Gdy dotarli na miejsce, spotkali na ich drodze nieobsadzone miasto, wr\u0119cz wyludnione (nie wiedzieli, \u017ce wys\u0142annicy Optymona przekazali ich plan dzia\u0142ania miejscowym w\u0142adzom). Gdy osadzili w nim garnizon i zreorganizowali si\u0142y, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w\u015br\u00f3d \u017co\u0142nierzy wybuch\u0142a zaraza. Jedyny zdrowo my\u015bl\u0105cy dow\u00f3dca – Dogat, po przekazaniu swoich przypuszcze\u0144 o sabota\u017cystach princepsa (kt\u00f3rych generalicja nie s\u0142ucha\u0142a), zmar\u0142 w tajemniczym wypadku. Ostateczn\u0105 kl\u0119sk\u0119 wyprawie zadali sami \u017co\u0142nierze, kt\u00f3rzy zorganizowali tajne stowarzyszenie, oraz wyp\u0142yn\u0119li na wszystkich statkach na Bialeni\u0119, pozostawiaj\u0105c wi\u0119kszo\u015b\u0107 swoich dow\u00f3dc\u00f3w na pastw\u0119 Gothijczyk\u00f3w. Ci skwapliwie ich wy\u0142apali, po czym zmusili ich rodziny do zap\u0142acenia wysokich okup\u00f3w. Zgodnie z obietnic\u0105, Optymon pobra\u0142 powi\u0119kszon\u0105 op\u0142at\u0119 i przyspieszy\u0142 reformowanie armii. Rodzinie Dogata potajemnie zap\u0142aci\u0142 du\u017ce odszkodowanie. <\/p>\n\n\n\n Skompromitowani dow\u00f3dcy zostali za og\u00f3ln\u0105 zgod\u0105 odes\u0142ani na swoje w\u0142o\u015bci i odwo\u0142ani ze swoich stanowisk (zachowuj\u0105c jedynie formaln\u0105 tytulatur\u0119 i uzyskane ordery). Po zako\u0144czeniu reformy wojska, kt\u00f3rej kulminacj\u0105 by\u0142o podzielenie kraju na okr\u0119gi wojskowe (tzw. temy), kt\u00f3re mia\u0142y wystawi\u0107 ustanowion\u0105 przez princepsa ilo\u015b\u0107 kohort, kt\u00f3ra to by\u0142a oceniana na podstawie spisu powszechnego. W celu zapobie\u017cenia nadu\u017cyciom na tym polu, spisuj\u0105cy wywodzili si\u0119 z rodzin dworskich, jak r\u00f3wnie\u017c postanowiono ograniczy\u0107 liczebno\u015b\u0107 ludno\u015bci lu\u017anej przez wprowadzenie przymusowej s\u0142u\u017cby wojskowej za publiczne \u017cebractwo (w praktyce wi\u0105za\u0142a si\u0119 ona z wykonywaniem czynno\u015bci sanitarnych w koszarach). Zdaj\u0105c sobie spraw\u0119 z problemu, jaki stwarza korupcja, Optymon wprowadzi\u0142 za to przest\u0119pstwo kar\u0119 \u015bmierci. Wprowadzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c kadencyjno\u015b\u0107 urz\u0119d\u00f3w – na danym stanowisku mo\u017cna by\u0142o by\u0107 tylko przez rok, oraz nie mo\u017cna by\u0142o pochodzi\u0107 z regionu w kt\u00f3rym piastuje si\u0119 urz\u0105d lub s\u0105siaduj\u0105cego. Wprowadzi\u0142o to niezwyk\u0142\u0105 rotacj\u0119 w urz\u0119dach pa\u0144stwowych i zniwelowa\u0142o gromadzenie w jednym miejscu fortun. <\/p>\n\n\n\n W 160 roku Optymon mia\u0142 wypadek podczas jazdy na koniu – zwierz\u0119 nagle zatrzyma\u0142o si\u0119 w cwale (prawdopodobnie na widok wilka), a princeps, nieszcz\u0119\u015bliwie rzucony, przebi\u0142 sobie p\u0119cherz i zmar\u0142 kilka dni p\u00f3\u017aniej w m\u0119czarniach. Nast\u0119pc\u0105 zosta\u0142 jego syn, Racjan III. Zgodnie z zaleceniami ojca, zosta\u0142 wychowany przez Politrusa, kt\u00f3ry nie zdo\u0142a\u0142 jednak zmieni\u0107 jego charakteru, co poskutkowa\u0142o tym, \u017ce zosta\u0142 \u201cnajwi\u0119kszym bufonem\u201d w historii Bialenii (podobno przez ca\u0142e \u017cycie nie przyzna\u0142 nikomu racji), jednak nie mo\u017cna by\u0142o mu odm\u00f3wi\u0107 talentu taktycznego i strategicznego, r\u00f3wnie wielkiego jak jego duma. Dzi\u0119ki ma\u0142\u017ce\u0144stwu z Juli\u0105 Apfelbaum zabezpieczy\u0142 pozycj\u0119 w pa\u0144stwie, potrzebn\u0105 mu do rozpocz\u0119cia wojny z Rotri\u0105. Podpisawszy sojusze z biale\u0144skimi pa\u0144stwami na Gothice i Wurstlandii, wyruszy\u0142, prowadz\u0105c ze sob\u0105 trzydziestotysi\u0119czn\u0105 armi\u0119. Jako pretekst poda\u0142 kontynuowanie dzie\u0142a Racjana w wyzwalaniu od \u201crotryjskiej okupacji\u201d. Desant na Orientyce wysadzi\u0142 na Wyspach Atlantydy i tamtejszym wybrze\u017cu. Na naczelnika tego terenu wyznaczy\u0142 jednego ze swoich doradc\u00f3w, Roztoka (wedle anegdoty zrobi\u0142 to dlatego, \u017ce \u00f3w by\u0142 najbardziej sceptyczny co do wyprawy). Nast\u0119pnie terenami obecnej Pi\u0119ciopolski i Elderlandu skierowa\u0142 si\u0119 w kierunku ziem rodzimych Rotryjczyk\u00f3w, nie przegrywaj\u0105c po drodze \u017cadnej bitwy (jak si\u0119 przechwala\u0142, wi\u0119cej \u017co\u0142nierzy straci\u0142 przez wypadki przy pl\u0105drowaniu tamtejszych wsi, ni\u017c w starciach z zepsutymi korupcj\u0105 rotryjskimi prokonsulami). Gdy dotar\u0142 do celu, otrzyma\u0142 do\u015b\u0107 nieoczekiwane wsparcie od Surme\u0144czyk\u00f3w (dotychczasowych sojusznik\u00f3w Rotrii), kt\u00f3rzy otworzyli drugi front na zachodzie, dzi\u0119ki czemu Racjan III zosta\u0142 ca\u0142kowicie odci\u0105\u017cony (cho\u0107 wsparcie to ogranicza\u0142o si\u0119 do rabowania pogranicza i okazjonalnie nieco g\u0142\u0119biej po\u0142o\u017conych ziem). Po zdobyciu i spaleniu stolicy przeciwnika Racjan og\u0142osi\u0142 si\u0119 wcieleniem Wszechstw\u00f3rcy. Nast\u0119pnie zadecydowa\u0142 o powrocie do kraju, celem \u201cokazania mu przez rodak\u00f3w nale\u017cytej chwa\u0142y\u201d (t\u0142umaczy\u0142 tak\u017ce, \u017ce i tak \u201ctych g\u0142upc\u00f3w\u201d pobije bezproblemowo p\u00f3\u017aniej). Problem pojawi\u0142 si\u0119 podczas powrotu, gdy\u017c wcze\u015bniej u\u017cyta \u015bcie\u017cka by\u0142a spustoszona. Zdecydowano si\u0119 i\u015b\u0107 przez \u017bu\u0142awy Rze\u017cusze. Na tamtejszych terenach bardzo dokucza\u0142y wojakom Racjana napady rabunkowe tubylc\u00f3w. Wielu z nich zgin\u0119\u0142o przez to. Po drodze zatrzymali si\u0119 w \u015awi\u0105tyni Portalu (pono\u0107 maj\u0105cej po\u0142\u0105czenie z innym \u015bwiatem), gdzie Racjan otrzyma\u0142 pewien dokument, \u201czawieraj\u0105cy \u017cywoty wielkich ludzi z innego \u015bwiata\u201d, kt\u00f3rym wzgardzi\u0142, uwa\u017caj\u0105c si\u0119 za lepszego od nich. Po dotarciu do punktu wyj\u015bcia okaza\u0142o si\u0119, \u017ce \u0142odzie, kt\u00f3rymi przyp\u0142yn\u0119li, zosta\u0142y zniszczone, a powo\u0142any naczelnik dawno ju\u017c zgin\u0105\u0142. Rozwa\u017cono wynaj\u0119cie statk\u00f3w od Surme\u0144czyk\u00f3w, ale ostatecznie (po s\u0142onych cenach) wypo\u017cyczono je od miejscowych kupc\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Po powrocie do domu i oddaniu armii po\u0142owy z tych \u0142up\u00f3w, kt\u00f3re pozosta\u0142y, Racjan III rozpocz\u0105\u0142 megaloma\u0144skie projekty wychwalaj\u0105ce jego samego. W Dolnogradzie postawi\u0142 \u0142uk triumfalny i sw\u00f3j pomnik ze szczerego, litego z\u0142ota, a p\u00f3\u017aniej dobudowa\u0142 wok\u00f3\u0142 nich poz\u0142acan\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0119 (\u017caden z tych zabytk\u00f3w nie zachowa\u0142 si\u0119 do dzi\u015b – ju\u017c za \u017cycia Racjana by\u0142y one pi\u0142owane przez r\u00f3\u017cnych amator\u00f3w \u0142atwego zarobku). W ka\u017cdym wi\u0119kszym mie\u015bcie nakaza\u0142 postawi\u0107 marmurowe pomniki przedstawiaj\u0105ce siebie, ka\u017cdy w innej pozie. Reszt\u0119 \u201cswojej dzia\u0142ki\u201d \u201cprzepuszcza\u0142\u201d na rozmaite zbytki, dlatego te\u017c do\u015b\u0107 szybko zacz\u0119\u0142o mu brakowa\u0107 \u015brodk\u00f3w. Pr\u00f3bowa\u0142 temu przeciwdzia\u0142a\u0107, psuj\u0105c monet\u0119, ale to zadzia\u0142a\u0142o wy\u0142\u0105cznie na kr\u00f3tk\u0105 met\u0119. W ko\u0144cu zosta\u0142 zamordowany, po ledwie 12 latach od obj\u0119cia tronu, umieraj\u0105c bezdzietnie i niezbyt chwalebnie (podstawiona prostytutka zepchn\u0119\u0142a go z balkonu jego pa\u0142acu). Po jego \u015bmierci prawa do tronu zg\u0142osi\u0142o kilkoro jego kuzyn\u00f3w i kuzynek (\u0142\u0105cznie osiem os\u00f3b), co doprowadzi\u0142o do wojny domowej.<\/p>\n\n\n\n G\u0142\u00f3wnym kandydatem do tronu, popieranym przez mieszcza\u0144stwo Klume i po\u0142udniowej Lahazydii by\u0142 Ernest, najdalszy powinowaty Racjana III, co spowodowa\u0142o podwa\u017canie jego roszcze\u0144 przez kap\u0142an\u00f3w, w tym samego nariepa, biale\u0144skiego pontifexa maximusa. Pomimo zebrania naprawd\u0119 pot\u0119\u017cnych sum na koncie, pobierania mimo woli ch\u0142opstwa ca\u0142ych plon\u00f3w \u017cniwnych i zebrania w kraju najemnik\u00f3w z Surmenii, Rotrii, a nawet ca\u0142ych brodyjskich w\u0142adyk\u00f3w, wraz z rodzinami i ca\u0142ym maj\u0105tkiem ruchomym, to wci\u0105\u017c budzi\u0142 niezadowolenie w\u015br\u00f3d ludno\u015bci, na co nie mog\u0142y nawet pom\u00f3c obiecane przywileje dla miast, w tym ca\u0142kowite zmniejszenie udzia\u0142u cesarskiego w mytach. Doprowadzi\u0142o to ostatecznie do szybkiego obalenia jego \u201crz\u0105d\u00f3w\u201d przez Publiusza, ksi\u0105\u017c\u0105tka w\u0142adaj\u0105cego ziemiami nad Cie\u015bnin\u0105 Biale\u0144sk\u0105. Najemnicy, kt\u00f3rym dano wi\u0119ksz\u0105 ni\u017c wcze\u015bniej zap\u0142at\u0119, bez problemu obr\u00f3cili si\u0119 przeciw wcze\u015bniejszemu pracodawcy, a Brodyjczycy, kt\u00f3rym to przyobiecano nadanie ziem na Anatolii, r\u00f3wnie ch\u0119tnie przystali na ofert\u0119 Publiusza. Jednak\u017ce, niezadowolona z jego wst\u0105pienia na tron by\u0142a biedota miejska, kt\u00f3rej zabra\u0142 tradycyjne darmowe posi\u0142ki i kaw\u0119. Pomimo zapewnie\u0144, \u017ce przywr\u00f3ci je, gdy tylko upora si\u0119 z pocz\u0105tkowym zamieszaniem organizacyjnym, nie dosta\u0142 kredytu zaufania. Wedle relacji Ja\u015bkoniusa, \u00f3wczesnego kronikarza carnuntijskiego, zosta\u0142 zabity przez wrzucenie z wielk\u0105 si\u0142\u0105 fili\u017canki po kawie przez jednego z przechodni\u00f3w podczas przemowy publicznej (uwa\u017ca\u0142 takie wydarzenia za najlepszy spos\u00f3b na uspokajanie ludu). Nieszcz\u0119sny kubek trafi\u0142 w skro\u0144. <\/p>\n\n\n\n Na drugim kra\u0144cu Pryncypatu, w odleg\u0142ej Lumii (odbudowanej, ale nie osi\u0105gaj\u0105cej oczywi\u015bcie dawnej \u015bwietno\u015bci), siostra Publiusza – Felicyta, przej\u0119\u0142a w\u0142adz\u0119, w spos\u00f3b dawno znanego podst\u0119pu. Zebra\u0142a kilku przyjaci\u00f3\u0142, uderzy\u0142a nimi na ca\u0142kowicie niebroniony ratusz i zmusi\u0142a namiestnika, przynajmniej formalnie sprawuj\u0105cego obowi\u0105zki w imieniu nie\u017cywego cesarza, do oddania jej pe\u0142ni w\u0142adzy. Ca\u0142kowicie zaskoczony takim zachowaniem ze strony kobiety, namiestnik nie stawia\u0142 oporu. Tym bardziej zaskoczy\u0142a wszystkich nag\u0142a mobilizacja. Oczywi\u015bcie, w takiej sytuacji musia\u0142y odezwa\u0107 si\u0119 dawne tradycje, i kap\u0142a\u0144stwo w Numbres zacz\u0119\u0142o kombinowa\u0107 nad uzyskaniem autonomii od reszty pa\u0144stwa. Nariep Ichtiomantus VIII wykorzysta\u0142 lokalne walki pomi\u0119dzy miasteczkami na p\u00f3\u0142nocy kraju i powo\u0142a\u0142 ex nihilo pa\u0144stwo kap\u0142an\u00f3w. Formalnie, jedynie \u201czaprowadza\u0142 porz\u0105dek\u201d do czasu ustania walk, w praktyce mia\u0142 nadziej\u0119 na powr\u00f3t do stanu rzeczy sprzed wielu wiek\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n Po serii kr\u00f3tkich, acz skutecznych najazd\u00f3w, ca\u0142y wsch\u00f3d Anatolii zosta\u0142 zjednoczony przez Felicyt\u0119. Pojawi\u0142y si\u0119 jednak pewne trudno\u015bci – g\u0142\u00f3wnie ze strony S\u0142owian, kt\u00f3rzy opierali si\u0119 do ostatniego woja. Celtowie, dla kontrastu, \u201cbyli pod wra\u017ceniem\u201d i podporz\u0105dkowali si\u0119 – \u017ceby mo\u017cliwie unikn\u0105\u0107 zaanga\u017cowania si\u0119 w walki (\u017caden z wojak\u00f3w Felicyty nie osi\u0105gn\u0105\u0142 granic ich posiad\u0142o\u015bci, za\u015b sama ksi\u0119\u017cniczka nie by\u0142a zbyt zainteresowana us\u0142ugami \u201cdzikus\u00f3w \u015bcinaj\u0105cych g\u0142owy\u201d). Na zachodzie, w Carnuntum, tradycyjnym o\u015brodku w\u0142adzy anatolijskiej, Moritius zjedna\u0142 sobie biedot\u0119 i patrycjat, uwalniaj\u0105c spod w\u0142adzy cesarskiej monopol na przew\u00f3z towar\u00f3w przez morze. Spowodowa\u0142o to jednak frustracj\u0119 Brodryjczyk\u00f3w, bo wi\u0105za\u0142o si\u0119 ze znaczn\u0105 podwy\u017ck\u0105 cen zbo\u017ca, jakie kupowali z Anatolii. Cz\u0119\u015b\u0107 z brodryjskich rod\u00f3w wyjecha\u0142a wtedy z powrotem na kontynent. Frustracja kuzyna z Lahazydii jednak nie uniemo\u017cliwi\u0142a Moritiusowi pochodu na wsch\u00f3d, gdzie chcia\u0142 podporz\u0105dkowa\u0107 sobie Felicyt\u0119. Nie docenia\u0142 jej jednak, wi\u0119c zabra\u0142 ze sob\u0105 ma\u0142e si\u0142y. S\u0142usznie zrobi\u0142 – pu\u0142apka, kt\u00f3r\u0105 wymy\u015bli\u0142a na trasie pochodu, okaza\u0142a si\u0119 nieskuteczna, i szybko \u201cpani ca\u0142ego wschodu\u201d sta\u0142a si\u0119 jego poddan\u0105, cho\u0107 na wi\u0119kszo\u015bci obszaru jej dawnych rz\u0105d\u00f3w w\u0142adza Moritiusa by\u0142a fikcj\u0105. <\/p>\n\n\n\n Jego rz\u0105dy nad wi\u0119kszo\u015bci\u0105 Anatolii nie potrwa\u0142y d\u0142ugo. Jonasz, zajmuj\u0105cy terytoria okolic dzisiejszego Port Arthurberg (przej\u0105\u0142 te\u017c drugi brzeg cie\u015bniny po Publiuszu), czuj\u0105cy zagro\u017cenie ze strony swego p\u00f3\u0142nocnego s\u0105siada, w akcie desperacji, wyzwa\u0142 go na pojedynek. Co wi\u0119cej, w Urnie pojawi\u0142a si\u0119 jeszcze jedna osoba z roszczeniami do tronu – prawnuczka Sefaronika, Hinta. Szybko jednak zosta\u0142a zg\u0142adzona przez swoj\u0105 siostr\u0119 – Rechs\u0119, w spos\u00f3b ca\u0142kowicie niekonwencjonalny. Gdy Hinta przechadza\u0142a si\u0119 pasa\u017cem nad rzek\u0105, Rechsa popchn\u0119\u0142a j\u0105, lecz nieszcz\u0119\u015bliwie, z\u0142apa\u0142a si\u0119 jej materia\u0142owej sukni. Jako, \u017ce obie nie umia\u0142y p\u0142ywa\u0107, ich \u017cywot zako\u0144czy\u0142 si\u0119 do\u015b\u0107 marnie. Rechsa sta\u0142a si\u0119 w sztuce symbolem zgubnych konsekwencji zdrady.<\/p>\n\n\n\n Jedn\u0105 z ostatnich pretendentek by\u0142a Eligia, zarz\u0105dzaj\u0105ca kilkoma lodowcami oraz jeszcze mniejsz\u0105 ilo\u015bci\u0105 wiosek w g\u00f3rach Anatolii. Podczas chaosu powsta\u0142ego w wyniku star\u0107 wojsk wiernych Moritiusowi i tych popieraj\u0105cych Felicyt\u0119 postanowi\u0142a wyj\u015b\u0107 w pole, by porz\u0105dzi\u0107 kim\u015b wi\u0119cej ni\u017c grupk\u0105 ajse\u0144skich g\u00f3rali i celtyckich drwali. Jako, \u017ce lokalni wata\u017ckowie postrzegali j\u0105 jako \u201cswoj\u0105\u201d, ta wykorzysta\u0142a ten fakt, zapraszaj\u0105c ich na uczt\u0119 w jednej z wiosek – Ajsenordobrzu. Korzystaj\u0105c z manewru stosowanego tradycyjnie przez niezliczonych z jej przodk\u00f3w, dosypa\u0142a do napitk\u00f3w go\u015bci (g\u0142\u00f3wnie \u017ar\u00f3dlanej wody, z braku czegokolwiek innego, zw\u0142aszcza tak powszechnych w innych rejonach ziaren kawy) nieco trucizny. Obwini\u0142a za to jakiego\u015b losowego kucharza. Efekt by\u0142 prosty do przewidzenia – Eligia zaj\u0119\u0142a wi\u0119kszo\u015b\u0107 anatolijskich g\u00f3r. W przeciwie\u0144stwie do Felicyty, nie waha\u0142a si\u0119 si\u0119gn\u0105\u0107 po si\u0142y lud\u00f3w \u017cyj\u0105cych po zachodniej stronie \u0142a\u0144cucha. Szybko zebra\u0142a armi\u0119 g\u00f3rali i ruszy\u0142a w kierunku obozuj\u0105cych w lasach pod Kommoni\u0105 wojsk Moritiusa. Wiedz\u0105c, \u017ce pr\u00f3ba z\u0142apania go w pu\u0142apk\u0119 na polu bitwy nie ma wi\u0119kszych szans na powodzenie, Eligia wysnu\u0142a plan. Zatrudni\u0142a do wsp\u00f3\u0142pracy wszelkie s\u0142owia\u0144skie, celtyckie, i wygl\u0105daj\u0105ce na takie prostytutki, jakie mog\u0142a znale\u017a\u0107 w Kommonii, oraz kaza\u0142a swoim ludziom nazbiera\u0107 grzyb\u00f3w. Te bowiem by\u0142y stosowane w tych dw\u00f3ch kulturach tradycyjnie jako afrodyzjaki. Plan zak\u0142ada\u0142 podes\u0142anie c\u00f3r Koryntu do wrogiego obozu, wyposa\u017caj\u0105c je w mieszank\u0119 grzyb\u00f3w faktycznie u\u017cywanych do pobudzenia oraz grzyb\u00f3w truj\u0105cych. Wojacy Moritiusa dali si\u0119 na to z\u0142apa\u0107. Niewielu wprawdzie zmar\u0142o, jak optymistycznie przewidywa\u0142a to druga strona, ale ich zdolno\u015bci bojowe po skorzystaniu z us\u0142ug podstawionych pa\u0144 w oczywisty spos\u00f3b zmala\u0142y. Historia przedinternetowa wg Konstantego Jerzego Michalskiego i Macieja Kami\u0144skiego. Pierwszych ludzi na terenie Wysp Valhalli mo\u017cemy upatrywa\u0107 oko\u0142o 17 000 r. p. n. e., by\u0142y to jedynie migracje z teren\u00f3w Nordaty ku Sarmatoazji. O ich obecno\u015bci wiemy dzi\u0119ki wykopaliskom z Czytaj dalej Historia przedinternetowa<\/span>
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"